Eray Sarıçam – İNSAN GÖRMEYİNCE NASIL SEVSİN

Fawzia Rashidi Hanımefendi İçin…

1.

Bura’dan bakınca öyle görünmüyor.
Ben de öteki şairleri gibi ülkemin
Öteki yufka yürekli naif şairleri gibi
Boş yere gözyaşı döktüm senin için.
Sevindim sonra öteki öfkeli şairleri gibi ülkemin

Bilmeden ve hiç görmeden hikâyeni senin.

Bura’dan bakınca öyle görünmüyor.
Bura’dasın şimdi, tarihi hep nasılsa
Arabından okuyan bir milletin arasında.
Nereye gideceğini bile bilmiyorsun
Murdar olsa iyi, çeşmesi bile yok
Hep nasılsa ortak sandığımız o tarihin.

Bura’dan bakınca öyle görünmüyor
Allah’la gelenek arasında kesin bir hat oluyor sesin.
Erkekler hep erkektir ora’da, kadınlar hep kadın.
Ya bilmeseydik seni, gül kokan çocukluğunu ya duymasaydık 

Hangi haber hangi son dakika izin verecekti
Seninle -bura’da- aynı dili konuşmamıza…

Bura’dan bakınca öyle görünmüyor.
Geleneğin, geleneği kestiği günlerde
Akla bile sığmıyor bin bir kurgusu Allah’ın.
Gün geliyor geriliyor kasları
Savaş görmemiş erkeklerin bile
Savaş kolaylayan şairlerin bile.
Döktüğün her gözyaşı – gün geliyor
Yeni bir gelecek yontuyor akranlarına.

Bura’dan bakınca öyle görünmüyor.
Görünmüyor ama yoksunluğu senden duyuyoruz.
Mahcubiyetin ete kemiğe kavuşuyor da
Sıyrılıyorsun çağımızdan, mührünü kırıyorsun manşetlerin.
Bir ses, bir ömür taşıyorsun ora’lardan bura’lara.
Unutulanları tek tek hatırlatıyor hikâyen
Ters yüz ediyor, manşetlere ve bültenlere batmış
Bulanmış insanı…

2.

“İnsan görmeyince nasıl sevsin?”