Onların Şiiri – WECREATE – GÖÇMEN ve MÜLTECİLER İÇİN SANAT

Ekrem Elmas – PUTLAR SİZİN OLSUN*

Eve dönmek ne güzel şey anne evde olmak ne kutsal bu yüzden mi kuşlar bütün ağaçlar, balıklar, bütün canlılarda aynı bilgi büyük zulümdür yerinden yurdundan etmek, bir insanı, bir fili, bir bülbülü, hatta Sibirya kurtlarını evinden ayırmak ev yıkmak ev yakmak insanlığa karşı işlenmiş suç. Zaten ninnilerinde bunu öğretmedin mi sen bana ebabil pençesindeki taş ...

Feyza Nur Emiroğlu

“Ya tarih yazacağız ya da tarih olacağız. Ya adam olarak yaşayacağız ya da adam olarak öleceğiz.” Hüsameddin MENNAOĞLU “Kardeşim, sakın Mısır’a dönme!” “Buralar çok karıştı oğlum, sakın dönme!” Art arda gelen telefonlar bu sözlerle kapanıyor. Neler oluyor? *** Telefon kapanır kapanmaz haberlere bakıyorum. Temmuz’un üçü. Günlerden Çarşamba. Güneş tepede. Havanın sıcaklığı umurumda değil. Yüreğimde ...

Hatice Uçar – ZİNDANLARDAN KÜRSÜLERE

“Hayat daima diri olan Allah’ın kuvvetiyle canlanır ve gelişir.” Seyyid Kutub Uçağa binip cam kenarındaki koltuğuma yerleştim. Aklım karmakarışık, içim huzursuzdu. “Sayın yolcularımız”la başlayan anonsun artık tek kelimesini bile algılayamıyordum. Uçak yükselip bulutların arasından süzülmeye başladığında ölümün bize ne kadar yakın olduğunu düşündüm. Çok yakın ve bir o kadar da uzak… Tüm hayatım gözümün önünden ...

Hüsamettin Memnanoğlu – BİR DAVA UĞRUNA YAŞAMAK

1994 yılında Mısır’ın Garbiye vilayetine bağlı Tanta şehrinin Besyûn merkezindeki Barü’l-Hammam köyünde doğdum. Bizim köyümüz, sıradan bir yerleşim yeri değildir. Tarihi derinliği olan, hatta geçmişte Firavunlardan birine ev sahipliği yaptığı söylenen kadim bir topraktır. En önemlisi de bu toprakların ilimle olan bağıdır. İslam dünyasında iz bırakmış Şeyh Yusuf el-Karadavi gibi büyük ulemalar bu vilayetten çıkmıştır. ...

Derya Kurtoğlu – TERCÜME HİKÂYEM

Yetmiyor bildiklerim. Vatanımla bağım: dilim. Yabancı evler, bilmedik yüzler. Kaç kere yitmişim bu dünyadan? Tutunmuş herkes bir yere Ben ağır işlerin ortasında bir başıma. Gençtim, 3x de yaşandı hikâyem; Savaşlar, göçler, afetler. Yorgun bedenim. Karaciğerimde leke, bacağımda ameliyat izleri. Kimsenin merak etmediği, Tanıdıklarım ve geçmişim Kilometrelerce ötede. Söküldüm toprağımdan. Canımı ve sevdiklerimi aldım; Gelmedim, kaçtım. ...

Seda Nur Kara – DAĞILAN TESPİH TANELERİ

Çocuklarımın koridorlarda koşan ayak seslerini hatırlıyorum, evimizde şen kahkahaları yankılanırdı. O zamanlar bu nimetin farkında değildim. Ta ki bir bomba ülkeme düşene kadar… Sonra bombalar birer birer düşmeye devam etti. Sonrasında hayatımız ikiye bölündü. Bir tarafında eski hayatımız ; diğer tarafında da eski hayattan kalma korkular, kayıplar ve belirsizlikler kaldı. “Anne, bugün yemek yiyecek miyiz?” ...

Yasemin Kara – BİR GARİP GÖÇMEN ANNE

Maraş Proje 7 Göçmen Selva Hanım’ın hayatından esinlenerek yazılmıştır. “Annee! Annee! ” diye ağlamasına açtım gözlerimi oğlum Seyfullah’ın. Dışarıdan gelen füze sesleri, patlamalar, çığlıklar çok yakındaydı bu sefer. “Anne çok korkuyorum.” diye ağlıyordu. “Tamam oğlum geçti bak sesler geçti. “Eûzü billâhi mineş-şeytânirracîm. Bismillahirrahmanirrahîm. Rabbim sen koru beni ve evlatlarımı. Kızlar koştu yanımıza ben dua ederken. ...

Sevda Gözükara – YÜREK ÇAĞRISI

Büyük bir patlamaydı. Toprağı delip fışkırttı, taşları, kayaları birer mermi gibi bedenlerin üzerine yağdırdı. Savunmasız, günahsız onca can, sokakların ortasında perişan yatıyordu. Toprağın kahvesine kanın kırmızısı sızıyor, patlamanın tesiriyle yumuşayan zeminde oluklar açılıyordu. Her birinin özü diğerine karışıyordu. Gözlerini açmaya çalıştı, sis mi, pus mu, anlayamadı. Toz zerreleri üzerine yağıyordu. Ne kadar zamandır burada böylece ...

Süleyman Karaca – Gece Olunca Su

Hüseyin’e A. Korkuyorum gece olunca susamaktanöyledirinsan en çok geceinsan en çok kendi eksikliğindehatırlar bildiklerini Bense düşlüyorumeksenler çizerek uzandığım yerinde kalan boşluğu elleriminboşluğun içinde şarapnel parçalarıboşluğun içinde yuğ törenleriŞaşırıyorum,Çocuklarımla gece oluncaSusamamak için konuşmuyorum. B. İnsan eksilebilir elbet ana kucağındaBunu ilk kez doktorların yüzünde görmüştümBunu ilk kez çocuklarım ağlarken diğer ambulanstaEllerim demiştimbenden önce gitti Rabbin selamlığınaGeceleri susamaktan korkuyorum ...

Kübra Tezcan Akkurt – YARALARININ ÖTESİNDE

Ağaçlar yapraklarını dökmüş tüm sokaklara. Hazan mevsiminin zuhur ettiği şu günlerde yerdeki sarışın yaprakların üzerinde hüznün ta kendisi yatıyor. Tıpkı benim gibi sokaklar da yalnız, durgun ve sessiz… Ayaklarım geri geri gitmek istese de burası benim memleketimdi, ana vatanımdı. Muhayyilemde her ne kadar çok büyük acıları barındırsa da güzel günlerimin, çocukluğumun da ana vatanıydı burası. ...