Ömer Arab

Muhammed Koç – BEN ÖLDÜM AMA ÇOCUKLARA HİSSETTİRMEDİM

Kadriye Kırdök – İNSAN BİR ÖMÜRDE KAÇ KEZ YENİDEN BAŞLAR?

                                                                                                                                                      İki katlı evin, yarısı toprağa gömülü zemin katında, günün büyük kısmı alacakaranlık olurdu.  Güneş, dışarıda bütün cömertliğiyle doğsa da,  evin içine çekingen bir misafir gibi uğrardı. Türk Devleti’nin yardımları olmasa bu evden bozma yerin kirasını dahi ödeyemezdi. Üstelik kızı Gade altıncı sınıfa, Nesim beşinci sınıfa , Huda üçüncü sınıfa , en küçükleri Nur da ...

Hatice Kübra Ermeydan – TAHTA KOLTUK

Gün ışığı, eskimiş tahta koltuğun üzerinde gezinirken açtı gözlerini. Yine karanlık bir sabah… Tıpkı ömrü gibi… Bir zamanlar Halep’in tuttuğunu koparan delikanlılarından biriydi. Eli becerikli, ruhu zarif, gönlü yumuşak ama haksızlığa karşı dirençli… Doğup büyüdüğü yerde güvenle nefes almanın, sevdiklerinin sıcaklığını hissedebilmenin, bir yere ait olmanın ne anlama geldiğini fark etmediği yaşlardaydı. Hayatta ne istediyse ...