Derya Kurtoğlu – TERCÜME HİKÂYEM

Yetmiyor bildiklerim.

Vatanımla bağım: dilim.

Yabancı evler, bilmedik yüzler.

Kaç kere yitmişim bu dünyadan?

Tutunmuş herkes bir yere

Ben ağır işlerin ortasında bir başıma.

Gençtim, 3x de yaşandı hikâyem;

Savaşlar, göçler, afetler.

Yorgun bedenim.

Karaciğerimde leke, bacağımda ameliyat izleri.

Kimsenin merak etmediği,

Tanıdıklarım ve geçmişim

Kilometrelerce ötede.

Söküldüm toprağımdan.

Canımı ve sevdiklerimi aldım;

Gelmedim, kaçtım.

Sınır bir kapıydı,

Mümkün kıldı yaşamayı.

Bir başka dile çevirdi hikâyemi.

Ölüm kaderdendir, bilmez miyim?

Herkes rastlaşır onunla.

Yoldaşım da bıraktı yarı yolda.

Gelirim düzensizdi

Bana uzanan ellerde merhamet sürekli

Kâğıttan duvarlar ve 

Uluslararası hukuk

Mülteci diye sesleniyor bana.

Yabancılık bilmem,

İnatçı bir şükürle koşmayı bilirim,

Yeniden yazacağım bir hikâyem var benim.

Bilmiyor değilim gerçeği,

Yine de diyeceğim dünyaya inat:

Dönerim Belki