Month: September 2026
Derya Kurtoğlu – TERCÜME HİKÂYEM
Yetmiyor bildiklerim. Vatanımla bağım: dilim. Yabancı evler, bilmedik yüzler. Kaç kere yitmişim bu dünyadan? Tutunmuş herkes bir yere Ben ağır işlerin ortasında bir başıma. Gençtim, 3x de yaşandı hikâyem; Savaşlar, göçler, afetler. Yorgun bedenim. Karaciğerimde leke, bacağımda ameliyat izleri. Kimsenin merak etmediği, Tanıdıklarım ve geçmişim Kilometrelerce ötede. Söküldüm toprağımdan. Canımı ve sevdiklerimi aldım; Gelmedim, kaçtım. ...
Seda Nur Kara – DAĞILAN TESPİH TANELERİ
Çocuklarımın koridorlarda koşan ayak seslerini hatırlıyorum, evimizde şen kahkahaları yankılanırdı. O zamanlar bu nimetin farkında değildim. Ta ki bir bomba ülkeme düşene kadar… Sonra bombalar birer birer düşmeye devam etti. Sonrasında hayatımız ikiye bölündü. Bir tarafında eski hayatımız ; diğer tarafında da eski hayattan kalma korkular, kayıplar ve belirsizlikler kaldı. “Anne, bugün yemek yiyecek miyiz?” ...
Yasemin Kara – BİR GARİP GÖÇMEN ANNE
Maraş Proje 7 Göçmen Selva Hanım’ın hayatından esinlenerek yazılmıştır. “Annee! Annee! ” diye ağlamasına açtım gözlerimi oğlum Seyfullah’ın. Dışarıdan gelen füze sesleri, patlamalar, çığlıklar çok yakındaydı bu sefer. “Anne çok korkuyorum.” diye ağlıyordu. “Tamam oğlum geçti bak sesler geçti. “Eûzü billâhi mineş-şeytânirracîm. Bismillahirrahmanirrahîm. Rabbim sen koru beni ve evlatlarımı. Kızlar koştu yanımıza ben dua ederken. ...
Sevda Gözükara – YÜREK ÇAĞRISI
Büyük bir patlamaydı. Toprağı delip fışkırttı, taşları, kayaları birer mermi gibi bedenlerin üzerine yağdırdı. Savunmasız, günahsız onca can, sokakların ortasında perişan yatıyordu. Toprağın kahvesine kanın kırmızısı sızıyor, patlamanın tesiriyle yumuşayan zeminde oluklar açılıyordu. Her birinin özü diğerine karışıyordu. Gözlerini açmaya çalıştı, sis mi, pus mu, anlayamadı. Toz zerreleri üzerine yağıyordu. Ne kadar zamandır burada böylece ...
Süleyman Karaca – Gece Olunca Su
Hüseyin’e A. Korkuyorum gece olunca susamaktanöyledirinsan en çok geceinsan en çok kendi eksikliğindehatırlar bildiklerini Bense düşlüyorumeksenler çizerek uzandığım yerinde kalan boşluğu elleriminboşluğun içinde şarapnel parçalarıboşluğun içinde yuğ törenleriŞaşırıyorum,Çocuklarımla gece oluncaSusamamak için konuşmuyorum. B. İnsan eksilebilir elbet ana kucağındaBunu ilk kez doktorların yüzünde görmüştümBunu ilk kez çocuklarım ağlarken diğer ambulanstaEllerim demiştimbenden önce gitti Rabbin selamlığınaGeceleri susamaktan korkuyorum ...